پنهانــَــک

 
به دلجــــــــــــــــویی و دلداری درآمد یار، پنهانک
شب آمد چون مهِ تابان، شهِ خونخــــوار، پنهانک
 
بنه بر گوشِ من آن لب اگر چه خلوتـــست و شب
مَهــــِــل تا برزند بادی بر آن اســــــــرار، پنهانک
 
بده ای دلبـــــــــــــــرِ خندان، به رسمِ صدقه پنهان
از آن دو لعلِ جان افزایِ شکّـــــــــــربار، پنهانک
 
 که غمّـــازان همه مستند اندر خواب و گفت آری
ولیکن هست از این مستان یکی هشیار، پنهانک
 
دهان بر می نهاد او دست یعنی دم مــــزن خامش
و می فرمود چشـــــــــــــم او درآ در کار، پنهانک
 
 
" بخشی از غزلی از مولوی"
 
/ 0 نظر / 13 بازدید