شبِ چهارده اُم

 

نه، پرنده نبودم

ردّ ِ پایِ تازیانه هایِ شب بر تن اَم

به تو نزدیک اَم کرد

نه به مرگ ...

پلنگ بودم ولی نمی پریدم

هرچند که می ترسی

گلوله هایِ بوسه بر تن اَم را، نادیده بگیر

و شبی که کاملی

گاهی مرا به پریدن وا دار ...

با اینهمه استخوان هایِ شکسته

دیگر نقشِ هیچ حیوانی را بازی نمی کنم ...

 

/ 0 نظر / 13 بازدید