رقصی چنین ...

 

حالا که باید بگردم و

با دهان و چشم هایِ بسته

بچرخم و

پایم به هیچ کجایِ این زمینِ پَست

دیگر بند نباشد

دستِ کم، کمی خاکِ خنده بریزم

               رویِ خشکیِ خاطراتِ لبانم

و دست و پا زدن اَم تویِ هوا را 

به رقصی دیوانه وار بَدل کنم برایت ...

این گردباد را

در همان اوّلین بوسه

از چشمهات چشیده بودم

                    توفانِ ناگزیر !

 

/ 0 نظر / 15 بازدید